Bohater powieści podejrzewa, ze Pałac Kultury i Nauki w Warszawie nie jest zwykłym podarkiem od ZSRR, ale ogromnym statkiem kosmicznym, który ma wystartować już niebawem. Przez całą powieść bohater szuka potwierdzenia tej teorii i daremnie stara się do niej przekonać otoczenie - znajomych i przyjaciół, podejrzewających go o chorobę psychiczną.

Tytuł powieści ODLOT jest dwuznaczny, bo czytelnik do samego końca nie dowie się, czy chodzi tutaj o odlot Pałacu, czy też głównego bohatera. Tym samym powieści nie grozi, że zostanie zepchnięta do niszy SF.

Roboczo przyjmujemy, że bohater jest dziennikarzem. Początkujący prozaik musi niestety oprzeć się na swoich doświadczeniach, żeby nadrobić niedostatki warsztatu.

Powieść zaczyna się 27 czerwca roku 1978 po południu, kiedy bohater jest w pierwszej klasie podstawówki. Wkrótce zacznie się transmisja startu w kosmos pierwszego i jak dotąd jedynego polskiego kosmonauty, Mirosława Hermaszewskiego. Młodociany bohater bawi się z kolegami w parku, ale gdzieś w tyle głowy wciąż kołace mu myśl o transmisji, którą obiecywał sobie od miesięcy obejrzeć.

Podobnie jak cała Polska śledził rywalizację między mjr. Hermaszewskim a płk. Zenonem Jankowskim o to, który z nich poleci w kosmos. Większość podejrzewała, ze Ruscy wybiorą Jankowskiego, bo był nikczemnego wzrostu podobnie jak radziecki dowódca wyprawy Piotr Klimuk. Wybierając dryblasowatego Hermaszewskiego narażonoby Klimuka na śmieszność - argumentowali fani Jankowskiego. Nikt jednak nie wziął pod uwagę, że w stanie nieważkości, kiedy kosmonauci swobodnie unoszą się w statku kosmicznym, różnice wzrostu się zacierają.

Młodociany bohater czeka więc z całą Polską, a dodatkowo chce mu się siku. Postanawia jednak nie wracać do domu tylko z tego powodu i załatwić obie sprawy hurtowo. Niestety zagapia się, zapomina na śmierć, i biegnie przez cały park, żeby zdążyć na odlot i do łazienki. Niestety nie zdąża. Staje jak idiota na środku parku i sika w spodnie, jedyny raz w życiu, co początkowo przynosi mu przyjemne wrażenie ciepła, ale potem - chłód i strach przed haniebnym zdemaskowaniem przed kolegów. Dlatego zaszywa się gdzieś w parku, czekając na zapadnięcie zmroku i nie ogląda startu Sojuz 30, na który czekał tyle miesięcy.

W tym momencie bohater budzi się - to traumatyczne zdarzenie z jego dzieciństwa śni mu się niemal co noc. Wygląda przez okno: Pałac Kultury stoi jak zawsze na swoim miejscu, ciemny i majestatyczny.

Trauma z parku ma wielki wpływ na całe życie bohatera, w szczególności na życie seksualne. W każdym przypadku, kiedy zbliża się do orgazmu, w głowie jego pojawia się wizja startującego Sojuza 30, którego wtedy nie obejrzał, czasami nawet zaczyna bezwiednie odliczać na głos: szest, piat, czetyrje, tri, dwa, adin..., wprawiając w zakłopotanie swoje kolejne partnerki. Z tego powodu jego relacje z kobietami są najczęściej krótkie i katastrofalne.

W zasadzie nie wiem, czy taka scena łóżkowa z odliczaniem nie powinna być pierwszą sceną powieści, zamiast sceny z parku. Bohater odlicza, a potem zrywa się z łóżka i gwałtownie wygląda przez okno: Pałac Kultury stoi jak zawsze na swoim miejscu, ciemny i majestatyczny. Dziewczyna wychodzi trzaskając drzwiami i nigdy już nie wraca.

Wiem za to, jak będzie wyglądać ostatnia scena powieści. Bohater wreszcie spotyka dziewczynę, której nie przeszkadza łóżkowe odliczanie. Dziewczyna ta, choć przez większość rozdziałów uważa jego wiarę w odlot Pałacu za kolejne nieszkodliwe dziwactwo, w ostatnich rozdziałach zaczyna mu nawet wierzyć. Zgadza się, żeby przed godziną zero spotkali się w Pałacu i wspólnie polecieli w kosmos.

Dziewczyna wychodzi z domu dwie godziny przed rzekomym odlotem i jedzie tramwajem do centrum. Ale dotarłszy tam, postanawia nie iść od razu do Pałacu, tylko najpierw przymierzyć pantofelki na wysokim obcasie w Złotych Tarasach. Tam zagapia się tak jak jej chłopak 30 lat wcześniej w parku. Przymierzając kolejnego pantofelka dziewczyna czuje, jak ziemia zaczyna lekko drżeć, a jakby z oddali słyszy: szest, piat, czetyrje, tri, dwa, adin...

KONIEC

Ale taki np. Irańczyk jest już znacznie droższy. 3 lipca 1988 r. amerykański krążownik USS Vincennes omyłkowo zestrzelił w Zatoce Perskiej airbusa linii lotniczych Air Iran. Zginęły wszystkie 248 osoby na pokładzie. Iran pozwał USA przez trybunał ONZ w Hadze. Po ośmiu latach Amerykanie poszli na ugodę - wypłacili Iranowi odszkodowanie 131,8 mln dolarów, w tym 61,8 mln bezpośrednio dla rodzin ofiar. Za każdego pasażera mającego pracę wypłacono rodzinie 300 tys. dolarów, za niepracującego - 150 tys.

Omyłkowo zabity Irańczyk wart jest zatem do 150 omyłkowo zabitych Afgańczyków (nawet więcej, jeśli uwzględnić inflację). Jednak, w porównaniu z omyłkowo zabitym Europejczykiem, również Irańczyk okazuje się tani jak barszcz.

3 lutego 1998 r. samolot amerykański samolot wojskowy zerwał linę górskiej kolejki we włoskich Dolomitach. W wagoniku, który spadł w przepaść, zginęło 20 osób: ośmioro Niemców, pięcioro Belgów, troje Włochów, dwoje Polaków, Holender i Austriak. Piloci zniszczyli nagranie wypadku, które zarejestrowała kamera samolotu, za co zostali wydaleni z piechoty morskiej. Parlament Włoch przyznał rodzinom ofiar po 1,9 mln dolarów (w sumie 38 mln), z czego Amerykanie zapłacili 75 proc.

Czy powinniśmy się cieszyć, że jeden Polak jest wart 1000 Afgańczyków albo 500 Irakijczyków? Czy raczej smucić, że frazes głoszący, iż życie ludzkie jest bezcenne, jest znacznie bardziej wyświechtany i fałszywy niż mogłoby się wydawać?

Niektórzy powiedzą, że tak jest ze wszystkim: chleb, ubranie czy praca rolnika są wielokrotnie tańsze w Iraku czy Afganistanie niż w Polsce. Ale to nieprawda - tylko w przypadku życia ludzkiego różnice sa tak wielkie. Dochód na jednego mieszkańca jest w Polsce cztery razy wyższy niż w Iraku i 22 razy wyższy niż w Afganistanie (dane CIA z uwzględnieniem siły nabywczej pieniądza). Ceny ziemi w Bagdadzie są chyba nawet wyższe niż w Warszawie.

Co ciekawe, ludy wyceniane najniżej przyjęły cennik US Army. Za wypuszczenie amerykańskiego zakładnika Johna Soleckiego talibowie żądają uwolnienia 1000 towarzyszy z więzień. Wbrew pozorom nie jest to cena księżycowa i nierealna, ale przeciwnie - jak najbardziej naturalna i  logicznie uzasadniona.

Mój redakcyjny kolega Paweł Smoleński alarmuje, że rasista na czele izraelskiego MSZ zagraża Izraelowi, Palestyńczykom i pokojowi. Paradoksalnie, ten głos pełen pesymizmu napawa optymizmem i nadzieją, że minister spraw zagranicznych Awigdor Lieberman pomoże Izraelowi, Palestyńczykom i pokojowi.

Jeśli bowiem naprawdę zostanie nominowany, istnieje niewielka szansa, że Izraelczycy (oraz ich sojusznicy) otrzeźwieją i uzmysłowią sobie, iż system polityczny, który postawił Liebermana na czele MSZ jest chory.

Choroba toczy system już 40 lat, a jej przyczyną (i skutkiem) jest ruch żydowskich osadników do którego Lieberman należy. Od 40 lat osadnicy na Zachodnim Brzegu Jordanu prawem kaduka - wbrew woli jego mieszkańców, wbrew ONZ, przy kosmetycznych protestach UE i mikroskopijnych protestach USA - budują swoje miasta, domy, drogi i blokady drogowe.

Przez te 40 lat ruch osadników popierany był przez wszystkie bez wyjątku - prawicowe, centrowe czy lewicowe - rządy Izraela. Nie przyniósł nic dobrego nawet osadnikom, wygnanym z domów w Strefie Gazy przez własny rząd, który wcześniej zachęcał ich do budowy tych domów.

Niestety od autorefleksji, że system jest chory, bardzo daleko do wyleczenia. Choroba okazała się zaraźliwa i po palestyńskiej stronie pojawiły się jej mutacje - zabójczy Hamas oraz tzw. „umiarkowani przywódcy palestyńscy", którzy są najczęściej nieudacznikami albo złodziejami. Zainfekowanym Palestyńczykom strach oddać Zachodni Brzeg, bo zaczną bombardować Jerozolimę (tak jak teraz bombarduje miasteczka przy granicy Strefy Gazy).

Nie wiadomo zatem, jak wyleczyć system z przewlekłej choroby. Ale wiadomo, że świadomość choroby (mentalnej) jest warunkiem koniecznym wyleczenia każdego pacjenta. Dlatego trzymajmy kciuki za Liebermana!

Od dziś śledzimy irański wyścig po atomówkę. Na początek - motywy i plany ajatollahów, czyli muzułmańskich duchownych rządzących Iranem. Formuła FAQ dla idiotów nie oznacza wotum nieufności dla Czytelników, jest jedynie rozpaczliwą próbą odseparowania się od niezliczonej liczby bzdur, którymi bombardują nas szeroko pojęte media.

Czemu ajatollahowie tak nie lubią Ameryki?

Na poniższym obrazku kolor ciemnozielony to Izrael oraz kraje, w których Amerykanie mają swoje bazy, zielony - kraje zaprzyjaźnione z Ameryką, które zawsze chętnie udostępniają jej bazy. Dwa kraje bladozielone gościły bazy USA, ale je niedawno zamknęły.

Jak widać, zielone otacza kraj ajatollahów (na czerwono) i ajatollahowie przypuszczają, że nie jest to przypadek.

Na potwierdzenie swoich obaw mają wypadki z niedawnej historii. Oto przed 1951 rokiem irańska ropa była wydobywana przez koncern BP (British Petroleum), który zgarniał prawie całą kasę (np. w 1947 r. zgarnął 40 mln funtów; Iranowi oddał 7 mln).

W 1951 roku premier Iranu dr Mohammed Mossadek się postawił i znacjonalizował złoża ropy. Wtedy CIA na spółkę z Anglikami zrobiła w Teheranie dym i obaliła rząd. Mossadek poszedł siedzieć, a od tamtej pory BP dzieliło się z Iranem - krakowskim targiem - pół na pół.

Za obalenie Mossadeka (na zdjęciu poniżej) wszyscy Irańczycy są na CIA wkurzeni do dziś, bo uważają, że to był jedyny sensowny koleś, który nimi rządził w ostatnim stuleciu (niestety nie mogą tego powiedzieć ani o szachach, ani o ajatollahach).

Władzę przejął szach i choć był coraz mniej popularny, a coraz bardziej odjechany, to dzięku Amerykanom utrzymał ją prawie 30 lat. Mega-kasę z ropy rozwalał m.in. na broń z USA (np. słynne myśliwce F14, do których, jak szach zorientował się po zakupie, nie było w Iranie pilotów).

W wojnie ajatollahów z Saddamem Husajnem, rozpętanej przez tego ostatniego, Amerykanie poparli Saddama. I to całkiem konkretnie. Mój przyjaciel i tłumacz z Bagdadu, pułkownik Rahim, był wtedy pilotem bojowym. Opowiadał mi, że kiedy wylatywali nad Zatokę Perską, Amerykanie podawali im przez radio irańskie cele do zbombardowania.

Nic dziwnego, że amerykańscy czampioni demokracji nie podbili irańskich serc.

Sprawa rzutu butem w światowego czampiona wolności i demokracji zaczęła się niepoważnie i takoż się rozwijała (patrz np. dziś w GW), ale kończy się ponuro. Iracki dziennikarz Muntazir al Zajdi został skazany na trzy lata więzienia.

Światowy czampion demokracji, który odpoczywa gdzieś na ranczo w Teksasie po trudach walki o wolność 27 milionów Irakijczyków, w sprawie zniewolenia tego jednego Irakijczyka zachowuje całkowite milczenie.

Tymczasem przedstawiciel okrutnego reżimu trzymajacego pod butem jedną piątą ludzkości, czyli premier Wen Jiabao, w oficjalnym liście do Uniwersytetu Cambridge poprosił o łaskę dla studenta z Niemiec, który miesiąc temu na tej szacownej uczelni zaatakował go adidasem:

Edukacja jest szansą dla młodego człowieka, dlatego mam nadzieję, że uniwersytet pozwoli mu kontynuować studia. Będzie rzeczą cenniejszą niż złoto, jeśli sam po jakimś czasie zreflektuje się, że popełnił błąd i go naprawi.

Oczywiście zdajemy sobie sprawę, że gdyby rzut miał miejsce nie w Cambridge, ale w Pekinie, to napastnik prawdopodobnie już dawno byłby w laogai (obozie pracy).

A jednak nie umniejsza to rozczarowania światowym czampionem demokracji, który okazał się mniej wspaniałomyślny niż przedstawciel okrutnego reżimu trzymającego pod butem jedną piątą ludzkości.

Z drugiej strony trzeba podziwiać światowego czampiona demokracji, który rozczarował już na tylu frontach, że - jak się wydawało do wczoraj - więcej nie będzie w stanie niczym rozczarować. Jednak się udało.

W stan głębokiego szoku poznawczego wprowadził mnie historyk idei profesor Marcin Król, który na internetowej stronie Dziennika surowo potępia umizgi byłego premiera Kazimierza Marcinkiewicza i jego młodziutkiej sympatii Isabel przed kamerami TVN-u. Prof. Król stwierdza m.in.:

Wielokrotnie miałem w życiu okazję obserwować kolegów, którzy - jak pan Marcinkiewicz - w pewnym momencie wieku średniego doznawali oszołomienia.

Prof. Król brnie dalej:

Zachowanie pani Izy, demonstrowanie nowej koszulki i kozaczków, prezentuje poziom nie do przyjęcia w sferach poważnych i tzw. eleganckim świecie, do którego Marcinkiewicz zdawał się aspirować.

Zachowanie prof. Króla, komentowanie cudzej koszulki i kozaczków, prezentuje poziom nie do przyjęcia w sferach poważnych i tzw. eleganckim świecie, a szczególnie w świecie historyków idei, do którego prof. Król zdawał się aspirować.

Niestety prof. Król brnie jeszcze dalej:

Pani Iza wygląda mi na osóbkę wyjątkowo bystrą i cwaną, skoro całkowicie omotała dojrzałego mężczyznę.

Redaktorzy Dziennika wyglądają mi na osoby wyjątkowo bystre i cwane, skoro całkowicie omotali dojrzałego historyka idei.

Prof. Król konkluduje (o Kaziu M.):

Jest mi go zwyczajnie żal, bo mam wrażenie, że dał się wykołować.

Jest mi prof. Króla zwyczajnie żal, bo mam wrażenie, że dał się wykołować.

=

Człowiek z Truskawką konsekwentnie olewa Oscary, ponieważ amerykańskie filmy z reguły, od której wyjątki zdarzają się raz na kilka lat, są do dupy. Precyzyjne wyjaśnienie tego fenomenu wymagałoby sięgnięcia do ogólnej koncepcji sztuki w ujęciu Arystotelesa i Gorgiasza, dlatego, żeby nie zrażać Czytelnika nastawionego wrogo do filozofii, objaśnimy go na prostszym przykładzie fenomenalnych blondynek lat 60.

Najpierw jednak musimy rozprawić się z pewnym uporczywym mitem, który od ponad półwiecza prześladuje ludzkość. Chodzi tutaj o Marylin Marilyn Monroe. Oszałamiająca kariera tej pozbawionej uroku, pulchnej blondynki o urodzie wiejskiej dziewuchy pozostaje jedną z największych niewyjaśnionych zagadek XX wieku.

Wracając zaś do fenomenalnych blondynek lat 60.: zasadniczą cechą, która je wyróżnia, jest zbawienny dystans do swoich doskonałych ciał. Gwiazdy hollywoodzkie (dawne i obecne) traktują swą urodę przesadnie serio, czego konsekwencje bywają opłakane.

I tak np. harde i ociekające seksem spojrzenia, którymi Sharon Stone zasypuje Michaela Douglasa i jego kolegów policjantów w niesławnym filmie Nagi Instynkt, są co najwyżej zabawne lub żałosne. Pamiętam, że z kolegą Lechem prawie pokładaliśmy się ze śmiechu, wywołując zgorszenie na sali kinowej.

Nie znaczy to bynajmniej, ze fenomenalne blondynki lat 60. nie kusiły. Również kusiły, ale robiły to autoironicznie. Kusiły bawiąc się konwencją podrywu, co potęgowało ich siłę rażenia.

Korowód fenomenalnych blondynek lat 60. otwiera Anita Ekberg (Dolce Vita, 1960). Na zdjęciu powyżej widzimy ją w słynnej scenie w fonntannie di Trevi. Po całonocnym, wyczerpującym clubbingu usta Marcella i szwedzkiej gwiazdy zbliżą się do siebie, ale zaraz woda w fontannie przestanie płynąć, czar chwili uleci, pocałunku nie będzie.

Pocałują się dopiero 27 lat później, w Wywiadzie (też Felliniego). Reżyser i jego ukochany aktor Marcello, dwaj starsi panowie, grają tam siebie samych. Zaciągają grupę japońskich studentów do willi Anity Ekberg, która od czasów Dolce vita zmieniła sie w emerytowaną diwę operową wagi ciężkiej. Marcello wyczarowuje ekran, na którym oglądają scenę z fontanny di Trevi. Oboje są wzruszeni, bo kiedyś udało im się stworzyć coś czarownego; bo patrzą na siebie samych, kiedy byli młodzi i piękni. Babcia Anita płacze, dziadek Marcello całuje ją delikatnie w policzek.

Co do Marcella Mastroianniego, ulubionego aktora Człowieka z Truskawką, to ma on więcej uroku w małym palcu u lewej nogi niż Brad Pitt i Tom Cruise razem wzięci. To kolejny poważny argument za tym, żeby konsekwentnie olewać Oscary.

W Dolce vita wystąpiła też rozmarzona na zdjęciu powyżej Anouk Aimee, wprawdzie nie blondynka, ale - jak mawiało się na studiach - z łóżka byśmy jej nie wypędzili. Grała chłodną jak lód kochankę Marcella. Zamieściliśmy jej portret raczej z kronikarskiego obowiązku, bo Człowieka z Truskawką nigdy nie kręciła, podobnie jak zresztą niemal wszystkie Francuzki, które przytłaczają go swoją złożoną, wielowymiarową i dojrzałą kobiecością.

Jednym z ratowników jest charyzmatyczny przywódca rewolucyjnego podziemia Dildano (David Hemmings), który żąda dowodu wdzięczności w bardzo nietypowej formie:

Przypadek Jana Rokity, wyprowadzonego z samolotu Lufthansy w kajdankach, jest dla mnie przede wszystkim smutnym dowodem zaniku patriotyzmu. Pan Jan krzyczał rozpaczliwym falsetem, który poruszyłby każdego prawdziwego Polaka (Ratujcie! Biją mnie Niemcy! Proszę państwa, państwo jesteście Polakami!), a jednak nikt nie pospieszył mu z pomocą. Wzywam polskie media: opublikujcie listę pasażerów feralnego lotu LH3336! Ci ludzie nie mają już prawa nazywać się Polakami.

Co do obrońców Jana Rokity, to najbliżej prawdy o incydencie w Monachium była Dorota Gawryluk z Polsatu, choć ostatecznie do niej nie dotarła, a może nawet dotarła, tylko zawahała się ją wyartykułować. Otóż pisze ona:

Najdziwniejsze, że te wydarzenia miały miejsce w czołowym kraju UE, która szermuje hasłami wolnościowymi i liberalnymi, podkreśla konieczność otwartości na drugiego człowieka, szacunek da niego. Tymczasem okazuje się, że nie jest to tak do końca prawdziwe.(...) Pojawia się również pytanie, czy był tutaj podtekst antypolski? Czy dlatego, że jest Polakiem Jan Rokita został potraktowany gorzej?

Dorota Gawryluk poszła tropem historyczno-narodowym, wskazanym zresztą przez samego pokrzywdzonego w kulminacyjnym momencie dramatu. Pozwolę sobie wyartykułować to, czego oni oboje - zapewne ze względu na polityczną poprawność, która Człowieka z Truskawką na szczęście nie krępuje - nie wyartykułowali: w tym czołowym kraju UE narodził się Józef Goebbels, a Adolf Hitler został wodzem. Jak coś się ma we krwi, to i w czwartym pokoleniu tego nie wyplenisz.

Publicystce Polsatu (na zdjęciu) przyznajemy dużą, dorodną , co stanie się tradycją tego bloga. Tak będziemy wyróżniać postacie i postawy, które nam się szczególnie podobają (lub szczególnie nie podobają). Pani Dorota podoba nam się szczególnie, nie tylko ze względu na postawę, ale również dlatego, że jej postać jest bardzo podobna do Ulubionej Byłej Dziewczyny Człowieka z Truskawką.

Co do pozostałych obrońców Jana Rokity, to choć walczą w słusznej sprawie, publicystyczny temperament niektórych zwodzi niestety na manowce. Michał Karnowski z Dziennika pisze np.: Trzeba by dużej dawki dziwactwa, by uwierzyć, że Jan Rokita to człowiek zdolny do awanturowania się na pokładzie samolotu.

Jako osoba, która wśród znajomych (a także byłych i obecnych pracodawców) cieszy się opinią dziwaka, muszę zaoponować: otóż zawsze odczuwałem z Janem Rokitą bliżej nieokreślone powinowactwo. Od samego początku wyglądał mi na bratnią duszę, furiata, potencjalnie nawet - nie bójmy się tego słowa! - świra.

Ze wszystkich bzdur, które po tragedii w Pakistanie wygłosili nasi politycy i eksperci, bezkonkurencyjnie najbardziej bzdurna jest wypowiedź Jerzego Dziewulskiego, byłego dowódcy jednostki antyterrorystycznej na Okęciu, którego cała Polska poznała i pokochała po brawurowej roli w serialu "07 zgłoś się".

Powiedział on mianowicie (cytuję za stroną internetową Dziennika):

Jeżeli to polski wywiad zdobył nazwiska porywaczy, to wystarczyło kiwnąć palcem, by odbić z ich rąk polskiego inżyniera.

Porywaczom nie należy płacić okupów, bo to zachęta do kolejnych porwań – ten argument słyszeliśmy ostatnio bardzo często. Mnie nie przekonał.

Wiele rządów płaci okupy, choć się do tego nie przyznaje. Francja zapłaciła okup za dwóch francuskich dziennikarzy w Iraku. Włochy zapłaciły irackim rebeliantom za dwie Simony, działaczki humanitarne, i potem za dziennikarkę Giulianę Sgrenę (po wykupieniu tej ostatniej zginął pułkownik włoskiego wywiadu, omyłkowo zastrzelony w Bagdadzie przez Amerykanów).

Okupy płaci nawet Izrael, i to całkowicie jawnie! Trwają negocjacje o uwolnienie izraelskiego żołnierza porwanego trzy lata temu przez Hamas i Izraelczycy są gotowi go wykupić za kilkuset palestyńskich więźniów.

Wszyscy bez szemrania płacą okupy za statki porywane przez somalijskich piratów. Dlaczego zatem nie zapłacić za człowieka?

Nie krytykuję tutaj premiera Donalda Tuska za jego słowa, że polski rząd okupów nie płaci. Nie wiemy przecież, czy pakistańscy talibowie chcieli pieniędzy (zgłaszali inne, nierealne żądania). Nie wiemy, czy nasz rząd publicznie odżegnując się od okupów, potajemnie nie proponował porywaczom pieniędzy.

Nie wiem wreszcie, czy w chwili tragedii publiczne szukanie winnych jest stosowne. Dlatego nie zamierzam tego robić. Zamierzam tylko obalić oklepaną teorię, że okupów płacić nie wolno.

Podejrzewam, że jeśli w ogóle istniała jakakolwiek szansa uratowania Polaka, to był nią właśnie okup.

Nigdy nie byłem w Pakistanie, za to wiele razy byłem w Iraku, także w najstraszniejszym okresie od lata 2004 do jesieni 2006, kiedy żaden inny dziennikarz z Polski tam nie jeździł. Dlatego wiem, jak wygląda sytuacja w kraju, w którym zupełnie zanikły struktury państwa, a na ulicach rządzą okrutne bandy.

W tamtych latach przepływ informacji w Iraku był prawie zerowy. Iracka policja bała się wyjeżdżać z posterunków i nie miała pojęcia, co dzieje się poza nimi. Amerykanie też nic nie wiedzieli, bo ludzie nie chcieli z nimi gadać. Ludzie bali się samych siebie, podejrzewając się wzajemnie o przynależność do tej czy inne bandy.

Nikt nic nie wiedział, nikt nikomu nie ufał. I to było nawet straszniejsze niż doniesienia o kolejnych zamachach.

Przypuszczam, że na pograniczu Pakistanu i Afganistanu jest teraz podobnie. I że pakistański wywiad również nic (albo prawie nic) nie wie. Niewiele wiedzą też Amerykanie, bo gdyby wiedzili, dawno już złapaliby ukrywającego sie tam od lat Osamę ben Ladena.

Tylko w głowach ludzi, którzy swoją wiedzę o świecie opierają na filmach i powieściach szpiegowskich, mógł narodzić się absurdalny pomysł, że polscy komandosi, którzy Pakistanu na oczy nie widzieli, pojadą tam i będą w stanie odbić zakładnika.

Okup był najprawdopodobniej jedyną realną szansą. Dlatego polski rząd powinien - moim zdaniem - dyskretnie zaoferować pieniądze porywaczom. Ale nie tylko on.

Zaoferowanie porywaczom okupu było przede wszystkim moralnym obowiązkiem firmy, która inżyniera do Pakistanu posłała. Firma ta przecież czerpała korzyści z tego, że inżynier realizował jej kontrakt.

Moralne zobowiązanie względem swojego pracownika przebija kontrargument wspomniany na początku – że okupy zachęcają porywaczy do kolejnych porwań. Firma musi przede wszystkim i na pierwszym miejscu dbać o konkretnego pracownika, którzy ryzykował dla jej korzyści, a nie roztrząsać zagrożenia dla hipotetycznych porwanych w przyszłości.

Wojna w Strefie Gazy toczy się o wielkie złoża gazu ziemnego, odkryte kilka lat temu u wybrzeży enklawy. Izrael uzmysłowił sobie jak ważne jest bezpieczeństwo gazowe, kiedy narastał kryzys wokół rosyjskiego Gazpormu, który w grudniu - w przededniu wojny w Gazie - groził Ukrainie odcięciem gazu. Posłano więc czołgi, żeby zabrać złoża palestyńskiemu Hamasowi. 

O tym wszystkim przeczytać w ogólnopolskiej gazecie „Polska" ("żyj lokalnie, myśl globalnie") z 9 stycznia. Artykuł zajmuje całą stronę i zawiera jeszcze inne ciekawe i unikalne refleksje.

Autorowi artykułu i całej redakcji przesyłamy serdeczne pozdrowienia z Planety Ziemia!

Każda generacja ma swoje przeżycie pokoleniowe, więc mamy je i my, dzieci wyżu demograficznego Edwarda Gierka. Nam serca biją żywiej na wspomnienie „Solidarności”, Bruce’a Lee i niemieckiego porno.

W moim miasteczku fenomen niemieckiego porno odkrywaliśmy dzięki księdzu B., który w katechetycznych salkach zainstalował odtwarzacz wideo (podówczas rzecz rzadką i pożądaną przez każdą polską rodzinę).

Ksiądz B. miał słabość do filmów kung-fu, wina mszalnego i muzyki barokowej. Wytrawny ten katecheta w lot zrozumiał, że spotkania z nami są dojmującą stratą czasu. Co tydzień przynosił na religię kolejną kasetę kung-fu ze swojej kolekcji, włączał magnetowid i wychodził. Zaszywał się na plebanii, gdzie sącząc wino kontemplował kantaty Jana Sebastiana Bacha i przygotowywał rozprawę doktorską na temat zawiłych relacji pomiędzy poszczególnymi osobami Trójcy Świętej.

Jak łatwo zgadnąć, kolekcja księdza B. po pewnym czasie zaczęła nas nużyć. Dla kilkunastoletnich chłopaków kung-fu było ważne, ale były przecież sprawy ważniejsze. Dlatego zaczęliśmy księdza B. - wstyd się przyznać - robić w bambuko. Kiedy tylko wychodził, zmienialiśmy jego kasetę na własną, przywiezioną z wypożyczalni z Warszawy.

I tak oto ksiądz B. kontemplował Bacha, a myśmy w tym czasie kontemplowali kobietę.

Domyślacie się zapewne: była to kobieta niemiecka. Dobiegająca trzydziestki, ciągle w pełni sił witalnych, ale już do szpiku kości zepsuta. Kobieta idealna, jakże odmienna od naszych koleżanek i nauczycielek:

Kobieta ta samotnie i bezczynnie snuła się po domu w kusym szlafroczku (mąż w pocie czoła zarabiał deutschemarki), i wreszcie z nudów dzwoniła po hydraulika. Wąsaty fachowiec, który - jak wskazywała jego postura - najlepsze lata swojego życia strawił na żmudnych ćwiczeniach na siłowni, natychmiast kierował się do luksusowej łazienki i zabierał się do rozkręcania kranów. Ona podążała za nim i zrazu przyglądała się frywolnie, po czym rzucała: - Ach, jak tu gorąco…, na potwierdzenie tych słów zrzucając szlafroczek.

W niektórych filmach bywało odwrotnie: to on narzekał, że jest gorąco, a ona przyznawała mu rację. Tak czy inaczej szlafroczek spadał, a potem było już raczej jednotorowo, ale nam schematyzm fabuły nie przeszkadzał, my z wypiekami na twarzy chłonęliśmy niewiarygodną sprawność i witalność dwójki bohaterów, wytrwale i zgodnie pracujących na w pełni zasłużony Superorgasmus.

Od tamtych katechez minęło prawie 20 lat, a na świecie nastąpił zupełny upadek obyczajów. Pornografia, która dla nas była sentymentalnym przeżyciem zbiorowym, stała się ponurą tajemnicą skrywaną na miliardach twardych dysków. W oficjalnym, telewizyjnym obiegu królują silikonowe piękności Playboya, które nas, wychowanych na klasycznych niemieckich produkcjach, przyprawiają najwyżej o mdłości. My ciągle mamy w głowach tamte niezapomniane dialogi.

Teresa, du bist die fantastische Sexmaschine!!! – krzyczał hydraulik. A krzyczał z chropawą, nordycką surowością, wprawiając ją w stany głęboko ekstatyczne.

Kostek Gebert pisał niedawno w swoim komentarzu w Gazecie tak:

Wtorkowa masakra w szkole w Dżabalii była dziełem przypadku - wcześniej niecelne izraelskie pociski dwukrotnie zabijały izraelskich żołnierzy - ale radykalnie zmieniła obraz sytuacji w Gazie. Teraz zawieszenie broni staje się koniecznością.

Po kilku godzinach okazało sie, że zaszła pomyłka: pociski nie były niecelne! Izraelska armia wyjaśniła, że spod szkoły w Dżabalii wystrzelono z moździerza, a więc była to po prostu usprawiedliwiona obrona załogi czołgu. Sytuacja w Gazie wcale radykalnie się nie zmienia. Wręcz przeciwnie: defensywny ostrzał szkoły jest kwintesencją całej defensywnej operacji armii izraelskiej w Strefie Gazy!

Zawieszenie broni nie jest koniecznością. Można dalej bombardować.

Nota bene: przyjmijmy na chwilę, że armia izraelska kłamie, że załoga czołgu sie nie broniła, tylko spudłowała. Dlaczego w zasadzie sytacja w Gazie diametralnie się z tego powodu zmienia? Czy 640 zabitych tak diametralnie różni się od 600? Przyznajmy: różni się niewiele.

Skoro zaś rozejm nie był koniecznością przy 600, to dlaczego miałby nagle stać się koniecznością przy 640?

I znów dochodzimy do tego samego (jedynie słusznego) wniosku: można dalej bombardować.

Podczas olimpiady bywało ciężko. Jedynym, co wynagradzało piętrzące się przeciwności losu, były strojne i dorodne dziewczyny, które paradują po ulicach Pekinu z parasolami, żeby chronić się przed słońcem.

Chinki generalnie chcą być jak najbardziej białe, używają specjalnych kremów i makijaży, żeby ukryć żółtą skórę, a jeszcze bardziej wstydliwa i skrywana jest opalenizna.

Nazwałem je parasolniczkami. Ale ich parasole zawsze wydwały mi się trochę podejrzane, bo podczas olimpiady słońca w Pekinie prawie w ogóle nie było, cały czas skrywało się za gęstą, zawiesistą mieszanką chmur i smogu. 

Kiedyś zagadnąłem jedną z parasolniczek i poszliśmy razem na obiad. Twierdziła, że zna jeden fajny lokal.

Kiedy razem spacerowaliśmy, zacząłem się niepokoić, czy moi zwierzchnicy rozliczą mi nadciągający posiłek w ramach kosztów delegacji, czy też będę musiał go pokryć z własnej kieszeni. Wprawdzie kryzys światowy wtedy jeszcze nie wybuchł, nikt go nie przeczuwał, a amerykańskie banki udzielały kredytów nawet bezrobotnym, ale niektóre z pekińskich restautacji onieśmielały swoim przepychem.

Najgorsze przeczucia niestety potwierdzały się. Restauracja, którą wybrała parasolniczka, wyglądała na nieprzyzwoicie drogą. Szliśmy do stołu, parasolniczka uśmiechała się, a ja z każdym krokiem pociłem się coraz bardziej i bardziej...

I wtedy się obudziłem. Okazało się, że w hotelowym pokoju zepsuła się klimatyzacja.

Jak zapewne przeczuwacie, w poprzednim wpisie pozwoliłem sobie z Was, Drodzy Czytelnicy bloga, zażartować. Otóż spotkanie z parasolniczką nie był snem, wcale też nie zastanawiałem się, czy pracodawcy zwrócą mi koszta spożywanego z nią ekskluzywnego posiłku, przeciwnie, byłem zdecydowany zapłacić zań z własnej kieszeni, żeby tylko przekonać się kim są tajemnicze parasolniczki i jakie motywy nimi kierują.

Zanim odpowiem na to frapujące pytanie, winien Wam jestem dodatkowe wyjaśnienie: otóż samo noszenie parasola, dość powszechne na ulicach Pekinu, nie wystarcza, żeby być parasolniczką.